Er is een spanning die iedere coach kent. Je wilt er werkelijk zijn voor de ander — volledig aanwezig, betrokken, geraakt door wat er speelt. En tegelijkertijd wil je niet meegezogen worden, je hoofd helder houden, kunnen zien wat de coachee zelf (nog) niet ziet.
Mijn stijl voor dat spanningsveld heb ik genoemd: taking it seriously & holding it lightly.
Het is makkelijker gezegd dan gedaan; hoe is dat eigenlijk — serieus nemen én luchtig houden tegelijk?
Serieus nemen
Serieus nemen betekent niet: hard werken, diep analyseren of veel zeggen. Het betekent: volledig present zijn. Je laat binnenkomen wat de ander brengt. Je hoort niet alleen de woorden, maar ook wat er onder zit — de aarzeling, de energie, de spanning die niet uitgesproken wordt.
Voor coachende leidinggevenden geldt dit net zo goed. Serieus nemen is niet hetzelfde als een oplossing bieden. Het is de bereidheid om even stil te staan bij wat er werkelijk speelt — ook als dat ongemakkelijk is, ook als het tijd kost.
Een coach die niet serieus neemt, glijdt over de oppervlakte. De sessie voelt wel prettig, maar er verandert niets. De coachee vertrekt met een goed gevoel maar zonder geaarde nieuwe inzichten.
Luchtig houden
En dan het andere deel van de paradox. Holding it lightly is geen afstandelijkheid. Het is geen professionele kilheid of gebrek aan betrokkenheid.
Luchtig houden betekent: je raakt bewogen, maar je wordt niet meegezogen. Je kunt de situatie van de coachee of de medewerker serieus nemen zonder het tot jouw probleem te maken. Je blijft zien — ook als het spannend wordt.
Dit is precies de ruimte waarin groei plaatsvindt. Niet in de coach die meevecht met de coachee, maar in de coach die naast de coachee kan blijven staan — ook als die coachee zelf even de weg kwijt is.
‘Taking it seriously & holding it lightly’ is geen techniek. Het is een houding — en een die ik blijf oefenen.
Waarom dit zo lastig is
Omdat het ingaat tegen twee hardnekkige reflexen.
De eerste reflex is overidentificatie: je gaat zo mee in het verhaal van de coachee dat je je eigen perspectief verliest. Je voelt de urgentie, de frustratie, het verdriet — en je reageert daarop in plaats van erop te reflecteren. Je bent niet meer coach, je bent medevechter.
De tweede reflex is beschermende distantie: je houdt zo krampachtig afstand dat je de verbinding verliest. Je stelt nette vragen, je volgt het protocol, maar de coachee voelt dat je er niet echt bij bent. De diepte wordt vermeden.
Beide reflexen zijn begrijpelijk. Beide maken je als coach minder effectief.
Wat supervisie hiermee te maken heeft
Dit is precies het soort patroon dat je alleen kunt zien als je er met enige afstand naar kijkt. Niet in de hectiek van een coachsessie zelf, maar daarna — in reflectie, met collega’s die begrijpen wat er speelt.
In LCS werken we precies hieraan. Niet door theorie over ‘aanwezig zijn’ te bespreken, maar door te kijken naar wat er in jouw gesprekken werkelijk gebeurt. Wanneer verlies jij je luchtigheid? Wanneer neem je het juist niet serieus genoeg? En wat heb je nodig om die balans te vinden — en te houden?
Want taking it seriously & holding it lightly is een dagelijkse oefening. En het wordt gemakkelijker als je het niet alleen hoeft te doen.
— Maaike Strack van Schijndel
Nieuwsgierig naar Leadership & Coaching Supervisie (LCS)?