Het is een van de oudste en meest bekende mythen uit de Griekse oudheid. En misschien wel een van de meest herkenbare.
Sisyphus werd door Zeus en Hades veroordeeld tot een eeuwige straf: een enorme rotsblok een heuvel op duwen. Keer op keer. Tot aan de top — en is de steen teruggerold begint hij opnieuw. Ook al keek Zeus allang niet meer, hij bleef duwen.
En als ik eerlijk ben: ik zie Sisyphus overal.
De steen die ik zelf omhoog blijf duwen
Niet als straf van de goden. Maar als ‘groef’ die ik zelf in stand houd. Herken je het?
We herhalen fouten, met overigens goede intenties. En het bijzondere is: we weten het vaak ook wel.
De steen rollen is vertrouwd. Stoppen is dat niet.
Waarom we blijven duwen
De steen heeft een functie. Hij geeft houvast. Richting. Een reden om op te staan, al is die niet persé aantrekkelijk.
Zolang je duwt, weet je wie je bent. Je bent degene die dit doet. Degene die dit trekt, regelt, oplost, volhoudt. Je identiteit zit in de beweging.
En dan is er nog iets anders: gewoonte. De steen is zwaar, maar vertrouwd. Je weet precies hoe je hem moet vastpakken. Je kent de heuvel. Je kent de route. Er huist een zekere veiligheid in het bekende — ook als het bekende je uitput.
De leegte
Verandering vraagt niet alleen wil. Het vraagt ook verbeeldingskracht: wat doe ik als ik de steen laat liggen?
Dit is het deel dat weinig mensen hardop zeggen, maar bijna iedereen herkent.
Die leegte is ongemakkelijk. De vraag ‘wat wil ik eigenlijk?’ klinkt simpel. Maar voor mensen die jarenlang hebben gedaan wat er van hen gevraagd werd, wat logisch leek, wat ze goed konden — is het een van de moeilijkste vragen die er bestaat.
En dus duwen ze door. Niet omdat ze het willen. Maar omdat stilstaan bij die vraag zwaarder voelt dan de steen.
De echte last is niet de steen. De echte last is niet weten wat je zónder de steen zou zijn.
Wat coaching hier kan doen
Een coach of een coachend leider lost de steen niet op en neemt hem niet over. En vertelt ook niet wat je in plaats daarvan moet dragen.
We gaan naast je staan op de heuvel en stellen de vragen die je jezelf niet stelt — omdat je te druk bent met duwen.
Waarom deze steen? Hoe lang al? Wat zou je zien als je even stopte en omkeek? En wat zou je missen — echt missen — als de steen er morgen niet meer was?
Soms is het antwoord: niets. Dan is dat het begin van iets nieuws.
Soms is het antwoord: alles. Dan is dat ook informatie. Dan gaat het gesprek over wat er in die steen zit dat jou voedt — en hoe je dat op een andere manier kunt vinden.
In LCS kijk ik samen met je naar de patronen in je werk als coach of leidinggevende. Welke steen rol jij? Wat houdt hem in beweging? En wat zou er mogelijk worden als je hem — al is het maar even — neerlegt?
— Maaike Strack van Schijndel
Wil je meer weten over Leadership & Coaching Supervisie (LCS)?